Γιατί ανεβαίνουμε στα βουνά: Μόδα ή προσωπική υπόθεση;

Όλα ξεκίνησαν όταν, μετά από σκληρή εσωτερική διαπραγμάτευση, πάτησα το κουμπί για να ανοίξω μια γνωστή εφαρμογή social media. Ο αλγόριθμος, ως πιστός «σύντροφος» (ή μάλλον ως stalker που με ξέρει καλύτερα από τη μάνα μου), μου σέρβιρε αμέσως το ποστ ενός ορειβάτη.

Το κείμενό του ξεχείλιζε από προβληματισμό για την κατάσταση στα βουνά και τις ψηλές κορυφές: άνθρωποι που ανεβαίνουν (κάνουν πεζοπορία) μόνο για τη λεζάντα, έλλειψη εμπειρίας που φλερτάρει με τον κίνδυνο, κυνήγι του θαυμασμού και των likes (εθνικό σπορ πλέον στην Ελλάδα) και επιχειρήσεις που έχουν μετατρέψει την πεζοπορία σε εμπόρευμα.
Με λίγα λόγια; Η πεζοπορία έγινε pop κουλτούρα και το βουνό πασαρέλα.

Δεν είναι η πρώτη φορά που διαβάζω κάτι τέτοιο. Κάτω από παρόμοια ποστ στήνεται συνήθως μια διαδικτυακή αρένα, όπου οι μισοί συμφωνούν, οι άλλοι μισοί διαφωνούν και όλοι τσακώνονται για το πώς «πρέπει» να προβάλλουμε την εμπειρία μας. Καταλαβαίνω τους προβληματισμούς, αλλά μήπως τελικά τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι;

Θα σας εξηγήσω πώς εξελίσσεται η πραγματικότητα, όχι απλά ως λάτρης της φύσης, αλλά ως επαγγελματίας της εικόνας (γραφίστας - φωτογράφος).

Στην εποχή μας, η εικόνα είναι ο βασιλιάς, αλλά χάρη στην Τεχνητή Νοημοσύνη (AI), ο βασιλιάς είναι λίγο... γυμνός.

Ο κόσμος αρχίζει σιγά-σιγά να υποψιάζεται ότι αυτό που βλέπει στην οθόνη του ίσως να μην είναι αυθεντικό. Αυτή η αμφισβήτηση λειτουργεί πλέον ως φίλτρο στο μυαλό μας. Είτε βλέπουμε μια πραγματική φωτογραφία είτε μια ψεύτικη, πλέον δεν μας κάνει εντύπωση. Ίσως, τελικά, να μην μας νοιάζει καν. Τα likes μειώνονται, τα social media αλλάζουν αλγόριθμους και η «ψηφιακή επιβράβευση» χάνει την αξία της. Η αυθεντικότητα είναι πλεόν υπό αμφισβήτηση!!

Τεράστιο πλήγμα για την ανθρωπότητα, ε; Πώς θα κοιμηθούμε τα βράδια κάτω απο τον έναστρο ουρανό;

Όλα αυτά σημαίνουν κάτι απλό: Το αν κάποιος ανέβηκε όντως στον Κόζιακα μέσα στα έλατα ή αν τον «ανέβασε» εκεί το AI ενώ αυτός έτρωγε σουβλάκια στον καναπέ του, έχει πλέον ελάχιστη σημασία για τους πολλούς.

Οπότε, ίσως οι προβληματισμοί για τα social media να είναι πλέον ξεπερασμένοι. Αυτό που πρέπει να μας απασχολεί σοβαρά είναι η ασφάλεια στις διαδρομές και, κυρίως, η προστασία των βουνών από τις πυρκαγιές και την κλιματική αλλαγή.

Μπορώ πολύ εύκολα, μέσω του Gemini Pro ή άλλων εργαλείων, να φτιάξω μια εικόνα που να με δείχνει στην κορυφή του Έβερεστ με απόλυτη πειστικότητα. Και τι έγινε; Αν το έκανα, θα κορόιδευα τον εαυτό μου, θα σπαταλούσα χρόνο και εσείς απλά θα κάνατε ένα γρήγορο scroll.

Για μένα, η πεζοπορία στη φύση είναι καθαρά προσωπική υπόθεση. Είναι η μυρωδιά του χώματος, ο ιδρώτας στην ανηφόρα, η εικόνα που βλέπουν τα μάτια μου και καμία κάμερα δεν μπορεί να αποτυπώσει σωστά. Όσο και να προσπαθήσω να το περιγράψω, κανείς δεν θα καταλάβει ακριβώς πώς ένιωσα εκείνη τη στιγμή. Αλλά αυτή είναι και η ουσία: Ότι το ζω !

Εύχομαι και ελπίζω να το ζείτε κι εσείς – στην πραγματικότητα και όχι στην οθόνη.

Συμφωνείτε ή διαφωνείτε, καλή πεζοπορία σε όλους!

Λάμπρος Σωτηρίου